Onte, un grupo de mozos estaba xogando na pista de baloncesto, corrían, saltaban. Un bulicio cómplice animábaos, o tema de conversación principal eran as motos e a escapada que ían realizar aos picos de Europa este fin de semana.
HOUBO UN ACCIDENTE
Hoxe Santi atravesou a liña. Está algo máis serio. Está acompañado, ten moita xente que lle quere ... pero os seus pensamentos non son os mesmos. Hoxe pensa nas dificultades que o destino púxolle diante, a incerteza sobre o seu futuro ... e o medo apodérase del. Onte non sabía nada de muletas, cadeiras de rodas, de accesibilidade ... pero hoxe, cada minuto do día: cando se levanta, cando pasea, no coche, no cine ... todo recórdalle que o mundo non está pensado para persoas como el, HOXE está pensando para el, ONTE ... e ponse triste.
Temos a obrigación de deseñar unha cidade na que podamos vivir todos e nas distintas etapas que nos toque vivir. Somos tantos, e tan distintos que temos que dar resposta ás necesidades de todos e cada un de nós.
Hai que priorizar e racionalizar o gasto público, o diñeiro do contribuínte, e unha prioridade é facer a vida máis fácil a quen neste momento non a ten, porque ninguén pensou nel, cando fixo un museo, unha estación de autobuses ....
Os políticos e a sociedade en xeral temos a obrigación de pornos na pel de Santi, un mozo hipotético, que poderiamos ser nós mesmos mañá
Sofía López Linares |
