Desde as Administracións créanse comisións, promúlganse leis, danse conferencias, fórmanse debates e foros. Pero isto non é suficiente para evitar que, un día si outro tamén, almorcemos cunha nova poutada dun caso de violencia doméstica.

Pór remedio a esta secuela social é algo que nos incumbe a todos, e de pouco valen as políticas preventivas se desde outros ámbitos non se traballa nunha estreita colaboración.

Este é un problema que hai que abordar dunha forma transversal; o xornalista ao informar realiza un labor pedagóxico e de axuda a a prevención-sensibilización, informa e ofrece á sociedade os recursos existentes para combater a violencia, en todos os seus ámbitos, e entre eles, o das mulleres.

É importante e necesario que o tratamento deste tema pola profesión xornalística sexa exquisito. Hai que redobrar esforzos, cambiar a linguaxe e o enfoque machista que imperou durante séculos, nunha materia tan delicada como é a violencia sobre a muller.

O papel do persoal sanitario é outro alicerce que non se pode descoidar. Nos últimos estudos realizados pola Sociedade Española de Medicamento Familiar e Comunitaria demostrouse que o nivel de detección precoz por parte de médicos instruídos en violencia de xénero é moi superior; está claro que a formación específica funciona.

Médicos, xornalistas, xuristas, lexisladores e toda a sociedade en xeral debe colaborar para que a violencia quede erradicada.

?A razón polo que algúns violentos maltratan ás súas compañeiras é a crenza de que son superiores a elas?

Realzar o papel das mulleres, na vida pública e privada, mostrando a súa valía, a súa intelixencia, a súa capacidade, farán en definitiva que, aos poucos, a sociedade, valóreas na súa xusta medida.

Os avances conseguidos desde que en 1995, e baixo os auspicios da ONU, celebrouse en Pequín o Congreso da Muller saben a pouco. O mazazo de novos casos de vítimas dos malos tratos domésticos, e as dificultades para que as mulleres tomen a iniciativa en decisións importantes e decisivas no rumbo da nosa sociedade seguen estando á orde do día.

Desde o debuxo de Goya ?muller maltratada cun bastón? ás imaxes de Afganistán onde quince nenas en Kandahar foron atacadas con ácido por ir ao Instituto, non cambiaron tanto as cousas, neste tempo a sociedade avanzou pero, moi lentamente.

Xa o dixo JEAN DA FONTAINE: ?A paciencia e o tempo fan máis que a forza e a violencia?.

Sofía López Linares
Concelleira do Grupo Municipal Popular