GRAZAS, con maiúsculas. Es ti, voluntario, o que nos fai reflexionar e móstranos o mellor das persoas, nesta ?vida tola?, como diría Alejandro Sanz, en que todo son présas e compromisos ineludibles, que non nos deixa tempo para nada e por suposto menos para dedicarnos en corpo e alma aos demais. Ser voluntario é desde logo unha filosofía de vida.

A conversación pausada, sen présa, cun ancián que nos ten tanto que ensinar; a visita a unha persoa que vive soa e que cando chegamos ábrenos o seu corazón; xa non digamos a axuda altruísta a enfermos que en ocasións non se decatan nin sequera que estás ao seu lado; ou cando a axuda vai dirixida a indixentes que viven desde fai anos na rúa...

Pero aínda hai máis... abres a túa maleta, colles o imprescindible e márchasche por uns meses a axudar a outro país a persoas que o necesitan, ben coa túa profesión ou simplemente arrimando o ombreiro, levando o teu agarimo e o teu sorriso alá onde fose necesario. Pasa o tempo e coma se dunha droga tratásese, volves e volves, ata que un día xa non volves máis, asqueado deste mundo consumista, cheo de xente cada vez máis superficial, preocupada de parvadas e ti, con tanto que facer e axudar.